แก่นธรรมฯ หมวดเมตตารัก กำลังใจจากพระอาจารย์

ฝากคำศิษย์ผู้ตั้งใจมุ่งมั่นธรรม ให้รักษากายใจตนงดงาม

ยามใดท้อ…ให้ลุกสู้

ยามใดเรียนรู้…ต้องอ่อนน้อม

ยามใดทุกข์ลำบาก…ต้องอดทนหลอม

ยามใดที่เจอร้าย…อย่าได้โกรธเคือง

พระโอวาทสงฆ์จี้กงวิปลาส

ไท่เต๋อ  จ.อุบลราชธานี 29/4/50

 

อย่าร้องไห้…ในยามที่ทุกข์ท้อใจ มีเรื่องราวใดที่ไม่อาจบอกกล่าวเล่าให้ใครฟัง ไม่สามารถให้ใครรับรู้ได้ เจ้ายังมีไหล่อาจารย์ให้ซบ ให้พักพิง อาจารย์รับรู้ถึงใจศิษย์อยู่เสมอ เพียงหนึ่งคำที่เจ้าเรียกหาอาจารย์ อาจารย์สุดแสนดีใจ  พร้อมจะร่วมแบ่งเบาความทุกข์ใจแห่งศิษย์หนา

ศิษย์เจ้าต้องเข้มแข็ง ทนต่อแรงที่กระทบกระทั่งมา ใจยินยอมน้อมรับ ผิดรู้ปรับเปลี่ยน…รู้ไหม

เจ้าถลำไปอาจารย์ละอายต่อเบื้องบน อาจารย์ไม่มีความดีพอจะฉุดนำศิษย์ให้ก้าวได้อย่างไม่สั่นคลอน

 

อย่าร้องไห้…

เจ้าช้ำใจ ยามใดเจอทิ่มแทง ใจอาจารย์จะช้ำกว่า หากศิษย์ท้อถอย เจอแรงกดดัน ให้ศิษย์รู้ผันแปรเป็นแรงผลักดันให้ศิษย์ยิ่งก้าวหน้า ยิ่งมุ่งมั่นทุ่มเท

จงจำหนา…จงจำหนา…

ถ้อยวาจาอาจารย์ บางครั้งยากเอื้อนเอ่ย ใจอาจารย์ชอกช้ำน้ำตานอง มีใครรู้จี้กงอยู่ ดื่มเหล้าน้ำเต้าหอมเพียงเดียวดาย ใจขมขื่นมองหาศิษย์ หวังเจ้ากลับมาร่วมดื่มเหล้ากับอาจารย์

 

ผ่านเวลา ตั้งใจหนาศิษย์รัก เหนื่อยก็พัก แต่หลักจริงเจ้าต้องมั่น พอหายเหนื่อยต้องรีบเร่งก้าวเร็วพลัน ใจให้มั่นอาจารย์ร่วมอุ้มชู

พระโอวาทสงฆ์จี้กงวิปลาส

ตระกูลทองก่ำ  จ.ระยอง  10/6/50

 

This entry was posted in 2014, พระโอวาท, แก่นธรรมในพระโอวาท. Bookmark the permalink.

Comments are closed.